امروز صبح وقتي تقويم روميزي اتاق كارم را ورق زدم با كمال تعجب مشاهده نمودم كه نامي از روز هواي پاك در آن نيست. با بررسي چند تقويم ديگر به اين نكته پي بردم كه روز هواي پاك در تقويم ما جايي ندارد.
ناخودآگاه اين سئوال در ذهنم نقش بست كه چرا با وجود معضل آلودگي هوا در كشور و اهميت فرهنگ سازي مناسب در اين زمينه، هنوز نامي از هواي پاك در تقويم ايراني نيست؟
آلودگي هوا معضلي است كه كشور ما متأسفانه چند سالي مي شود با آن دست به گريبان است. عوامل مختلفي از قبيل رشد روزافزون شهرنشيني مخصوصاً در شهرهاي بزرگ، گسترش صنايع، افزايش شمار خودروها و .... و در كنار آنها عوامل طبيعي اين آلودگي را به وجود آورده اند، اما اكثر موارد بالا اگر نتوان گفت به آساني ولي در كل قابل اصلاح و پيشگيري هستند. در اين ميان بحث فرهنگ سازي از جمله مباحثي است كه نقش بسيار مهمي ايفا مي كند.
بايد سعي كرد در آغاز سطح شناخت جامعه را نسبت به مسائل محيط زيست و مشكلات آن بالا برد و اين امر محقق نمي شود مگر با اطلاع رساني و آموزش دقيق و برنامه ريزي شده. رسانه هاي مختلف از راديو و تلويزيون گرفته تا اينترنت و روزنامه و كتاب و غيره مي توانند در راه رسيدن به اين مهم بسيار مؤثر واقع شوند. اما همه اينها فقط و فقط با همكاري متقابل مردم و دولت امكانپذير مي باشند.
ذهنيت جامعه بايد به سمتي پيش برود كه موضوع محيط زيست در آن كاملاً نهادينه گردد. دولت نيز مي بايست با استفاده از امكانات موجود، جامعه را در راه رسيدن به اين هدف والا ياري رساني كند. مردم ما بايد حفاظت از محيط زيست را سرلوحه تمام كارهاي خود قرار دهند، زيرا تنها با حفظ آن است كه توسعه پايدار صورت خواهد گرفت و به قولي نسلهاي آينده نيز بهره اي از آن خواهند برد. خوشبختانه ريشه هاي مراقبت و نگهداري از طبيعت و محيط زيست در آيينهاي باستاني و مذهبي مردم ما وجود دارد. آنجا كه شكستن شاخه اي از درخت مانند شكستن بال فرشتگان بوده و يا روز 13 فروردين كه از عهد باستان روز طبيعت نامگذاري شده و يا كمي نزديكتر آنجا كه اصل پنجاهم قانون اساسي جمهوري اسلامي اصل حفاظت از محيط زيست و جلوگيري از آلودگي آن است. فقط كافيست اين ريشه ها دوباره در وجودمان رشد يافته و تبديل به درختي هميشه سبز گردند.

به اميد روزي كه هر كدام از برگهاي تقويم كشورمان به نام محيط زيست نامگذاري شوند.