زمانی سهراب سپهری در بخشی از اشعار زیبایش به این نکته اشاره کرد که :

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد ...

و چه تمثیل زیبایی. ولی افسوس امروز این تعبیر در بختگان به کلی تغییر کرده و بیشتر این شعر فروغ در آن جریان دارد که :

پرواز را به خاطر بسپار، پرنده مردنیست...

به چه گناهی این پرندگان زیبا فدای خودخواهی ما انسانها شده اند. آنها قربانیان توسعه لجام گسیخته و بدون برنامه ما هستند. توسعه ای ناپایدار و پیشرفتی که بیشتر به پسرفت می ماند. فلامینگوهای زیبا فدای سدسازی صرفاْ تقلیدی ما شده اند. راستی به کجا می رویم؟ امیدوارم خداوندگار بخشنده تمام گناهان ما را مورد عفو خویش قرار دهد...

>>>>بختگان را دریابیم...<<<<

--------------------------------------------------------------